شمارهٔ ۹۹۵
آشفتهٔ شیرازیای که جان داری فدا کن در ره جانانه ای
سوختن تن را بنه گر شمع را پروانه ای
تا نگردد موج زن عمان چشمت سال ها
در کنار خود نبینی زین صدف دردانه ای
کفر و اسلام ارچه سرگردان تو شد کوبه کو
ای که نه در کعبه ای پیدا نه در بتخانه ای
در قیامت مست صوفی وش درآید در سماع
هرکه نوشد از شراب عشق تو پیمانه ای
زاهد ار خواهی بدانی حاصل ذکر ملک
بر در میخانه بشنو نعره مستانه ای
نازم آن دیوانه کو مجنون لیلی شد به حی
ورنه در هر شهر و کو عریان بود دیوانه ای
در دل درویش جو مهر علی را لاجرم
کآفتاب و گنج را یابند در ویرانه ای
از فسون واعظان کی از سرش بیرون رود
هرکه خواند از دفتر عشق بتان افسانه ای
کسوت تقوی قلندروار آشفته بسوز
تا بدوزندت حریفان خرقه رندانه ای
هر سرو موی تو صد دل را بود کاشانه ای
از چه ویران می کنی صد خانه را از شانه ای