شمارهٔ ۹۹۷
آشفتهٔ شیرازیگر نه ای چشم سیه بهر شکار آمده ای
تیر مژگان به کف از بهر چه کار آمده ای
دل نشینی عجب ای ناوک مژگان پیداست
کز کمان خانه ابروی نگار آمده ای
به تماشای گل و سرو و سمن حاجت نیست
کز خط و چهره و قد رشک بهار آمده ای
آه عشاق نکرد ار رخ تو گردآلود
از چه ای آینه پنهان به غبار آمده ای
از کمینی که کشی سلسله ای را به کمند
از چه ای سلسله زلف قطار آمده ای
همه پیوسته به هم بار تو از مشک و عبیر
مگر ای قافله از چین و تتار آمده ای
فتنه دهر ندانم ز چه بالا بگرفت
گر نه ای فتنه آفاق سوار آمده ای
نبود چون تو گلی در همه گلزار جهان
حیف و صد حیف که هم صحبت خار آمده ای
محتسب کرده کمین در گذر میخواران
از چه ای چشم بگو باده گسار آمده ای
نیست جز در سر آشفته به سودای بتان
این چه می کز اثر او به خمار آمده ای
رفع دردسر عاشق نکند جز می عشق
خاصه آن عشق گلی کش تو هزار آمده ای
مگرت دست بگیرد ز کرم شاه نجف
که تواش در همه جا مدح گذار آمده ای