شمارهٔ ۱۱۰۸

دام به راه می نهی طره کمند می کنی

صید بود چو خانگی از چه به بند می کنی

تا که نهی در آتشم تا که کنی مشوشم

خال نهی به عارض و زلف نژند می کنی

زآن خط و لعل دل نشین کرد شکر نبات بین

چند نبات جویی و پرسش قند می کنی

من ز سواد مردمک زود سپندت آورم

تا تو به رفع چشم بد فکر سپند می کنی

چشم گشای باغبان وآن قد معتدل ببین

سرو بگو که شرم کن سر چه بلند می کنی

فکر خطا حدیث گل پیش جمال گل بدن

قصه ز مشک یا خطش سهو تو چند می کنی

طایف کعبه رضا آشفته گو به سر رود

چند به خانه خفته و فکر سمند می کنی