شمارهٔ ۱۱۴۷

محتسب چند ز کین شیشه ما می شکنی

شرم کن از می اگر رحم به ما می نکنی

دل ما شیشه ما عشق ازل باده او

حرم خاص خدا را ز چه رو می شکنی

تو که صد خیل گرفتار به یک مو داری

دام بر صید وحوش از چه به صحرا فکنی

پیش چشمت چه محل لشکر ترکان دارد

تو که از تیر نظر رستم دستان بزنی

شاید از حیله اخوان نکند جامه قبا

یوسفی را که به خون غرقه بود پیرهنی

دل افسرده سمنزال محبت طلبد

کند افسرده خزان باغ و گل و یاسمنی

حسن گل را که خبردار شود در گلزار

بلبل ار برنکشد نغمه صوت حسنی

فتنه جویان بگریزند زشه روی بپوش

تو که از چشم سیه فتنه دور زمنی

همه جا خیمه لیلاست سراسر در و دشت

جویدش بیهده مجنون بربع و دمنی

لعل لب را چه کنی بوسه گه بوالهوسان

خاتم جم نبود لایق هر اهرمنی

من و ما در حرم عشق مزن آشفته

که در آن خانه به جز حق نسزد ما و منی