شمارهٔ ۱۱۹۷

هیچ دانی که چه با این دل شیدا کردی

صبر و دین طاقت و عقلش همه یغما کردی

داغ عشقی زدی اش زان خم گیسو به جبین

رانده اش از حرم و دیر و کلیسا کردی

می کشان خام شمارندم و زاهد خمار

وه که در مسجدم و میکده رسوا کردی

مردمان در طلب گوهر وصلت غواص

دیده از خون دلم غیرت دریا کردی

گاه فرهاد وشم تلخ ز شیرین شد کام

گاه مجنون صفتم واله لیلا کردی

گاه یوسف صفتم جانب زندان بردی

گاه رسوای جهانم چو زلیخا کردی

گاه چون ویس شدم بسته دام رامین

گاه وامق صفتم طالب عذرا کردی

گه سمندر صفتم صبر بر آتش دادی

گاه از پرتو شمعی ز پرم واکردی

گاه خفاش صفت دشمن خورشید به جان

گه پرستنده مهرم تو چو حربا کردی

سوختی گاه چو قبطی تنم از شعله طور

سینه ام گه ز شرر غیرت سینا کردی

گاه ناچار به درد دل بیمار و علیل

که به احیاء نفوسم چو مسیحا کردی

داشتم میل خردمندی و دانش چندی

باز آشفته ام از زلف چلیپا کردی

دل آشفته بود خانه مهر حیدر

غدر تو با علی عالی اعلا کردی