شمارهٔ ۱۲۱۵

زاهد ز آب میکده پرهیز می کنی

تیغ ریا به سنگ فسون تیز می کنی

رطل گران ز باده چو لبریز می کنی

دل را ز موج فتنه سبک خیز می کنی

دل می کنی شکار به مژگان جان شکاف

جان را اسیر زلف دلاویز می کنی

مطرب بزن به پرده عشاق ناخنی

گر ساز نغمه طرب انگیز می کنی

از زلف یار می رسی ای باده مشک بوی

ناسور دل به نفخه گل بیز می کنی

نام رقیب زآن لب شیرین چو می بری

زهری ست از فسون شکرآمیز می کنی

آویخته به زلف تو آشفته سرنگون

تحقیق گر ز مرغ شب آویز می کنی

خون عراق و فارس به یک غمزه ریختی

آهنگ ترک من سوی تبریز می کنی

آشفته گرچه وصف بتان است کار تو

مدح علی و آل علی نیز می کنی

مدح علی چگونه کنی با زبان لال

کی وصف بحر قطره ناچیز می کنی