شمارهٔ ۱۲۴۲

اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی

بیا بیا که مرا اصل مایه طربی

بیار بوسه از آن لب به روزه دار وصال

خوش است روزه گشودن به شرع از رطبی

کنند با همه آلایش ار کرامت ها

عجب مدار ز عشاق کار بوالعجبی

مرا حیات میسر نمی شود بی تو

که همچو روح روانم تو در رگ عصبی

مسبب است خدا لیک لازم است اسباب

حیات مرده دلان را تو ساقیا سببی

اگر ز رنگ بود اصل دوده ات ای خال

به چشم دیده ور از زنگیان مه نسبی

گهی به عقده راس و ذنب فتد گر خور

تو آفتاب به هر مه به عقده ذنبی

مرا ز زلف و بناگوش توست صبح و مسا

جز این به کشور عشاق نیست روز و شبی

طبیب حسن علاجش کند به عنابی

مریض عشق که دارد ز هجر تاب و تبی

حکیم بود به وهم گمان که یار ز لطف

به حل مسیله جزء برگشود لبی

بگیر طره ساقی که تار خوشدلی است

ز شیخ دیده ای آشفته گر غم و تعبی

تویی که ساقی مستان و دست یزدانی

امام هر عجم و پیشوای هر عربی