شمارهٔ ۲۹

ای از شکنج زلف تو بر پای دل زنجیرها

بگسسته تار طره ات عقد همه تدبیرها

در پیشه عشق ار رسی بینی عجایب ها بسی

کآنجا به صید شیرها آموخته نخجیرها

زاهد بنه سبحه ز کف زنار بربند از شعف

کاین سبحه صددانه شد دام همه تزویرها ‏

جام می بی غش بکش تا قلب تو صافی شود

کز خاک پاک میکده شد مایه اکسیرها

ساقی ز یک خم دادمی دیوانه و فرزانه را

یک باده و از نشیه اش پیدا شده تغییرها

هم نرم شد سنگین دلش هم غیر رفت از محفلش

آری ز آه نیم شب آید چنین تأثیرها

پیکان به جای استخوان اندر بدن دارم نهان

از بس از آن ابروکمان در سینه دارم تیرها

چشمت چو ترکان ختن خونخوار و مست و راهزن

زابرو به قصد جان من دارد به کف شمشیرها

زنجیر اگر عاقل کند دیوانه را ای عاقلان

آشفته شد دیوانه تر از حلقه زنجیرها