شمارهٔ ۳۶۵

کسی سر از قدم یار برنمی گیرد

که جان دهد دل از این کار برنمی گیرد

تو برق عالم اسراری و عجب که ز تو

شرر به پرده اسرار برنمی گیرد

عبث به چشم تو گفتم که خون خلق مخور

که مست عادت هشیار برنمی گیرد

به تن چو بار گرانست جان بگو جانان

چرا ز دوش من این بار برنمی گیرد

بزن تو تیغ به سر مدعی که من سپرم

به تیغ یار دل از یار برنمی گیرد

چرا که سوز درونست همچو شمع به دل

عجب که شعله به یک بار برنمی گیرد

مگو که کشته تیغ تو جان به سختی داد

که دل ز لذت دیدار برنمی گیرد

اگر به دوزخ آشفته را بسوزانی

که دل ز حب ده و چار برنمی گیرد