شمارهٔ ۴۸۴

دل دیوانه ز زلفت چو رها می گردد

هست مرغی که ز کاشانه جدا می گردد

تا که مهر رخ تو شمع درونست مرا

مه چو پروانه به گرد سرما می گردد

لیک آن را که بود مهر تو با جان پیوند

حاش لله که ز دام تو رها می گردد

این قماری که دلم باخت حریفان در عشق

در همه عمر پی نقش وفا می گردد

دل آشفته گر از زلف تو پیوست بخط

از پی خاصیت مهر و گیا می گردد

زاهد ار طوف کند خانه کعبه به گمان

لیک عارف ز پی خانه خدا می گردد

سعی در مروه ندارد به قیاس این مقدار

گرد میخانه چو رندی به صفا می گردد

در میخانه توحید علی آن که سپهر

به طواف در او بی سر و پا می گردد