بخش ۷ - وصف الحال بالنسبة الی اهل الکمال

من که بگذشتم ز نقش آب و گل

رهروان را بنده ام از جان و دل

من که دامن از جهان بر چیده ام

عشق اهل دل به جان بگزیده ام

من که دارم از همه عالم فراغ

مهر کامل کرده ام در سینه داغ

من که از سر دو عالم آگهم

بر در اهل دلان خاک رهم

من که بر فرق سلاطین افسرم

پیش ایشان از گدایان کمترم

من که عر ش و فرش کردم زیر پا

می کنم از خاک ایشان توتیا

من که آزادم ز قید هر چه هست

پیش ایشان گشته ام چون خاک پست

من که از دنیا و عقبی فارغم

وز سپهر فضل چون مه باز غم