بخش ۴۶ - درویشی که از عشق عابدی را مدهوش دید

گفت درویشی که روزی از قضا

می شدم اندر بیابان با رضا

در میان آن بیابان مهیب

ناگهان دیدم یکی شخص غریب

بر زمین استاده او بر هر دو پا

واله و حیران و سر سوی سما

چشمها وا کرده بود اندر هوا

همچو کوهی ایستاده پا به جا

نزد او رفتم که تا پرسم سخن

خود نکرد او التفاتی سوی من

دادم آوازی جواب من نگفت

در عجب ماندم از آن گفت و شنفت

دست بنهادم که تا جنبانمش

او نمی جنبید قطعا مرده وش

من ز حال او عجب حیران شدم

سه شبانروزی تمام آنجا بدم