شمارهٔ ۳۳۷

ما سال ها به کوی ملامت دویده ایم

راه سلامت همچو ملامت ندیده ایم

حرص و امل چو رهزن راه طریقتند

ما رخت دل به ملک قناعت کشیده ایم

مفتی اگر ز راه خرد می رسد به جان

ما از طریق عشق به جانان رسیده ایم

از جام وصل مست مدامند جان و دل

تا ما به کوی میکده خلوت گزیده ایم

از عقل و زهد خشک بشستیم دست دل

تا جرعه ز باده عشقش چشیده ایم

آشفته گشته ایم و پریشان و بی قرار

تا از نسیم زلف تو بویی شنیده ایم

مرآت روی اوست اسیری همه جهان

ما عکس حسنش از همه ذرات دیده ایم