شمارهٔ ۳۴۴
اسیری لاهیجیای عاشقان ای عاشقان من عاشق شوریده ام
سودای عشق آن صنم بر جان و دل بگزیده ام
شهباز سلطانم چرا باشد مکانم آشیان
چون در هوای لامکان من سال ها پریده ام
موقوف فردا کی شوم بهر لقایش چون که من
امروز حسن او عیان از دیده جان دیده ام
زان پیشتر کین جان ما پیوند با صورت کند
در ملک معنی عمرها با یار خود گردیده ام
در کوی فقر و نیستی تا جان ما مأوا گرفت
از هستی و وز نام و ننگ دامن به کل درچیده ام
تا پرده پندار ما از طلعت او دور شد
در تاب حسن روی او شیدایی و شوریده ام
من عاشق دیوانه در ملک عشق افسانه
همچون اسیری در جهان عمری ست تا نشنیده ام