شمارهٔ ۳۵۶

زنگ دویی ز آینه دل زدوده ایم

تا حسن جان فزای تو با تو نموده ایم

همچو کلیم تا که به طور دل آمدیم

انی اناالله از همه عالم شنوده ایم

در گلشن وصال چو شاهان به عیش و ناز

دایم حریف شاهد و پیمانه بوده ایم

بگذار ای رقیب مرا با جفای دوست

ما یار خود به جور و وفا آزموده ایم

گفتم که عشق ما به تو هردم فزون چراست

گفتا از آنکه ما به ملاحت فزوده ایم

گفتم به دیر و کعبه چرا روی کرده اند

گفتا از آنکه ما همه جا رو نموده ایم

گفتم که پیر میکده این در چه بسته

گفتا اسیریا که درآ در گشوده ایم