شمارهٔ ۳۶۲

ما اختیار خویش به دست تو داده ایم

امر ترا مطیع و به جان ایستاده ایم

تا روی جان فروز تو بینیم هر نفس

چون خاک ره ذلیل و به کویت فتاده ایم

از هست و نیست پاک بشستیم دست خویش

وآنگه قدم به راه طریقت نهاده ایم

تا بوده ایم رند و نظرباز و عاشقیم

گویی ز مادر از پی این کار زاده ایم

دیدیم بی گمان ز جهان حسن او عیان

تا دیده یقین به جمالش گشاده ایم

با آنکه شیخ و گوشه نشینیم دایما

در آرزوی جام می و روی ساده ایم

آزاده ایم از همه قیدی اسیریا

زان دم که دل به دست غم عشق داده ایم