شمارهٔ ۳۶۴
اسیری لاهیجیما عاشق دیوانه و سرمست لقاییم
نه زاهد سالوسی و نه شیخ مراییم
نه عاقل و هشیار نه دیوانه و مستیم
حیران جمال رخ بیچون و چراییم
مست می وصلیم و نه مخمور فراقیم
در تابش حسن رخ او محو فناییم
نه صاحب تلوین و فناییم بحقیقت
سلطان سرا پرده تمکین و بقاییم
در میکده با شاهد و می یارو مصاحب
در مسجد و محراب به اوراد و دعاییم
کی باز گذاریم به کس شاهد و می را
هرگه بخرابات چنین مست در آییم
با ما سخن از کعبه و بتخانه مگویید
مادر همه جا طالب دیدار خداییم
در بزمگه وصل درآییم چو رندان
آن دم که ز قید خود و کونین برآییم
دلبر چو مرا مونس جانست اسیری
تا ظن نبری یک نفس از دوست جداییم