شمارهٔ ۳۶۷

حالیا در بزم وصل دوست جامی می زنم

با می و معشوق لاف نیکنامی می زنم

تا به ملک وصل جانان راه یابد جان ما

بی سر و سامان به راه عشق گامی می زنم

چون به کوی زهد کاری برنیامد زاهدا

حالیا در میکده رندانه جامی می زنم

من که در اقلیم تقوی خواجه بودم کنون

پیش پیر میکده دم از غلامی می زنم

تا نمایم ره به کوی وصل جانان خلق را

در طریق حق صلای خاص و عامی می زنم

چون ز خود فانی مطلق گشتم و باقی به حق

در مقام فقر گلبانگ تمامی می زنم

چون اسیری در طریق عشق بودم پخته

زآتش سوداش اکنون جوش خامی می زنم