شمارهٔ ۴۸۱

گر جلوه کنان یک نفسی پیش من آیی

ز نگار غم از آینه دل بزدایی

جانا چه شود هر دم اگر روی چو ماهت

بی پرده بدین عاشق دیوانه نمایی

روشن شود از نور رخت ملکت جانم

از چرخ دل آندم که چو خورشید برآیی

ازآتش عشق تو نگر داغ بدلها

جانا تو چنین فارغ و بی درد چرایی

هر چند بجان تحفه غم پیش فرستی

شادی و طرب در دل عشاق فزایی

دیگر نکند میل بطوبی دل زاهد

با این قد رعنا چو بفردوس درآیی

از لذت کونین اسیری نکند یاد

گر وصل تو یابد بچنین روز جدایی