شمارهٔ ۴۸۳

ببرد آخر دل و دینم بغارت ترک یغمایی

بغمزه چشم مست او ربود از من من و مایی

گناه ما بگو تا چیست جز عشق تو ورزیدن

که مشهور جهان کردی مرا زینسان برسوایی

دو عالم محو گرداند شعاع پرتو حسنت

گراز خورشید رخسارت نقاب زلف بگشایی

میان این همه غوغا ز تو سر عجب بینم

که از چشم جهان گشتی نهان در عین پیدایی

چه باشد گفتمش گردم بدیدار تو آسوده

بگفتا عاشق مسکین ز عمر خود بیاسایی

پی سود وصال تو ببازار فنا بازد

بیکدم مایه جان و جهانرا رند سودایی

ز قید هجر تو گفتم اسیری کی رهد گفتا

اسیری تا تویی ماند بوصل ما نمی شایی