شمارهٔ ۲

چو شاه از جای خود عزم سفر کرد

سپاه و لشکر خود را خبر کرد

چو دید آن شه که عالم هست ویران

ز گنج خویشتن کارش چو زر کرد

سپاه شاه را چون بود جا تنگ

به یک دم لشکر خود در به در کرد

چو شه عادل رعیت عدل جو بود

به عدل خود جهان با زیب و فر کرد

سپاهش چون رعیت پرور آمد

گدایان را امیر معتبر کرد

به آخر آفتاب روی خوبش

ز نور خود جهان را چون قمر کرد

به روی خود فکند از عز نقابی

ز شوقش خلق را بی پا و سر کرد

به جست و جوی او بودم که ناگاه

به لطف خود دمی بر من گذر کرد