شمارهٔ ۱۶

دوش اندر بزم وصل یار بودم تا به روز

شب همه شب مست آن دیدار بودم تا به روز

بی رقیب و مدعی در گلشن عیش و طرب

هم نشین با آن گل بی خار بودم تا به روز

گه گهی در خواب مستی بی خود و گاهی دگر

در هوای روی او بیدار بودم تا به روز

با خیال چشم مخمورش چو رند می پرست

یک دو دم مست و دمی هشیار بودم تا به روز

دل پی دلبر برفت و باز آمد دلبرم

دور از آن مه بی دل و دلدار بودم تا به روز

شب ز فکر زلف او جان بود اندر پیچ و تاب

وز رخ او غرقه در انوار بودم تا به روز

بی اسیری فارغ از اغیار و طعن مدعی

در تماشای جمال یار بودم تا به روز