شمارهٔ ۶
حکیم سبزواریاز آن زلف پریشانیم چون سنبل پریشان ها
وز آن چاک گریبانیم چاک اندر گریبان ها
چو یک معنی که پوشانی به گوناگون عباراتی
حجار پرتو رخساره جانانه شد جان ها
مریض کشور عشقم عجب نبود اگر باشد
مرا بالین ز خاره بستر از ریگ بیابان ها
نگردد گرد نعش زهرآلودم سک کویت
ز بس بر جسم بیمارم زدی پر زهر پیکان ها
به خاطر آورید ای همدمان ناکامی ما را
چو بنشینید و می نوشید در طرف گلستان های
مرا دامان پر از آلایش و دارم امید آن
که بخشایند جرم ما طفیل پاک دامان ها
چنان کارم ز عشق او به رسوایی کشید اسرار
که خوانند داستان ما به دستان در دبستان ها