شمارهٔ ۷
حکیم سبزواریای قد تو سرو بوستان ها
وی روی تو ماه آسمان ها
گل جیب دریده تا فتاده
آوازه تو به گلستان ها
خوبان به جهان بسی بود لیک
آن تو کجا و آن آن ها
صبری بده ای خدا به بلبل
یا مرحمتی به باغبان ها
برگوی تو از سگان مایی
تا خود شنوند پاسبان ها
تاب تب هجرت ای پری روی
آتش زده مغز استخوان ها
ای شوخ ز جور تو صد آوخ
وی دوست ز دست تو فغان ها
بی ماه رخت ز اشک شب ها
تا صبح شما رم اختران ها
افسانه ما هر آنکه بشنید
لب بست دگر ز داستان ها
اسرار نگاهدار کاسرار
در دل دارند رازدان ها