شمارهٔ ۹
حکیم سبزواریای نام خوش تو بر زبان ها
وی یاد تو زینت بیان ها
از مهر رخت چو ذره هستند
در رقص و سماع آسمان ها
مرغان ترانه سنج خوانند
وصف رخ تو به بوستان ها
اندر ره عشق بی سرانجام
دریاهایی است بیکران ها
ای دل بشتاب زانکه رفتند
زین کاخ مجاز کاروان ها
از سروری جهان گذر کن
در باطن خود ببین جهان ها
سر دهنت نیافت اسرار
هر قدر شدش عیان نهان ها