رباعیات

شمارهٔ ۱ - وله ایضاً

ای ذات تو ز اغراض و صفات آمده پاک کوتاه ز دامان تو دست ادراک در هرچه نظر کنم تو آیی به نظر لاظاهر فی الوجود والله سواک

شمارهٔ ۱۰ - و له ایضاً

لیکن نه سری که غیر پا پنداری تا آنک آری بدین سخن انکاری آن پا و سر آن سر است و پاهان بشنو گر دانش اسرار معما داری

شمارهٔ ۱۱ - و له ایضاً

از فرقت آن سیمتن ماه جبین شد همچو قلم جسم من ز ارحزین مسطرزده نامه نوشتم سوی دوست یعنی تنم از هجر تو گردیده چنین

شمارهٔ ۱۲ - رباعی فی حقیقة المحمدیه

ای صبح ازل طلعت روح افزایت ای شعله جواله قد و بالایت خم پیش دو ابروی تو قاب قوسین خلق اللهی گواه او ادنایت

شمارهٔ ۱۳ - و له ایضاً