شمارهٔ ۲۰ - وله قصیده

خوانده بر خوان فلکم هان چکنم

خون دل مایده ی خوان چکنم

میزبان را همه ابنای زمان

بیکی خوان شده مهمان چکنم

گشته هم کاسه سیه کاسه ی چند

دست در کاسه ی ایشان چکنم

با چنین خلق که هم خورده نمک

هم شکستند نمکدان چکنم

هم نمک ریخته از بی نمکی

هم طلب داشته تاوان چکنم

نوع خود را همه ی جانوران

هم نشینند جز انسان چکنم

من که انسان شمرندم ز ایشان

بایدم بود گریزان چکنم

زآنکه این نوع کش انسان خوانند

شده بازیچه ی شیطان چکنم