شمارهٔ ۲۹ - و له طاب ثراه

ای تو ثانی مه کنعانی

نه تو اول مه کنعان ثانی

ای که ایزد بتو و خوبان داد

رتبه ی یوسفی و اخوانی

ای غمت مایه ی عشق ابدی

وی خرابی تو آبادانی

ای غبار قدمت کحل غزال

وی غزال حرمت قربانی

ای که از روی تو و موی تو شد

روز نورانی و شب ظلمانی

گشته بر روی تو واله ارژنگ

مانده از نقش تو حیران مانی

دید تا پرتو خورشید رخت

آب شد آینه از حیرانی

نیست همتای تو و همسر تو

سرو باغی و گل بستانی

لعل لب گوهر دندان بودت