شمارهٔ ۱۱

تا کی به درت نالیم هرشب من و دربان ها

آنها ز فغان من من از ستم آن ها

دامان توام شاید کز سعی به دست آید

لیک آه که می باید زد دست به دامان ها

یکبار برون آور زان چاک گریبان سر

چون رفته فرو بنگر سرها به گریبان ها

ای جسم تو جان پاک در راه تو جان ها خاک

هر سو گذری چالاک بر باد رود جان ها

صد تیر فزون یا کم از تو به دل چاکم

گم گشته و از خاکم پیدا شده پیکان ها

نارم ز طبیبان یاد دارم به دل ناشاد

درد تو و نتوان داد این درد به درمان ها

تا چند دلت لرزد زین غم که خطش سر زد

این سبزه تو را ارزد آذر به گلستان ها