شمارهٔ ۶۴

روز محشر که ز هر گوشه کسی برخیزد

همچو من کشته ز کوی تو بسی برخیزد

نکند در دل اثر نغمه مرغان چمن

ناله ای کاش ز مرغ قفسی برخیزد

وا نشد از نفس صبح دلم کی باشد

کآهی از سینه صاحب نفسی برخیزد

محملش بینم و نالم که ز نالیدن من

نشنود غیر چو بانگ جرسی برخیزد

گریه ی ماه من از آه ضعیفان چه عجب

آورد گریه چو دودی ز خسی برخیزد

نکنم گوش بافسانه بود تا روزی

کز دف آوازی و از نی نفسی برخیزد

سرمه ی دیده ی خونبار من آذر گردی است

که ز خاک ره گلگون فرسی برخیزد