شمارهٔ ۶۹

یار بهر خاطر اغیار زارم می کشد

من به این خوش می کنم خاطر که یارم می کشد

وعده وصلم به محشر می دهد در زیر تیغ

می کشد اما ز لطف امیدوارم می کشد

در قفس داغ فراق گل جگر می سوزدم

در چمن غوغای زاغ و نیش خارم می کشد

در وطن ناسازی از اغیار خونم می خورد

در غریبی یاد یاران دیارم می کشد

تا نگویند از برای خاطر غیر است کاش

وقت کشتن گوید از بهر چه کارم می کشد

بی گل روی تو گریان چون روم سوی چمن

خنده گل گریه ابر بهارم می کشد

آنکه گر خواهد تواند کشتنم از یک نگاه

چیست یارب جرم من کز انتظارم می کشد

گر کشم می آتشم بر جان زند روز فراق

ور ننوشم یک دو جام آذر خمارم می کشد