شمارهٔ ۹۵

به حسرت مردم و آخر ندیدم روی یار خود

سزای من که از اول نکردم فکر کار خود

رود گر صید گامی چند و صیاد از قفای او

نه از بیم است میخواهد ببیند اعتبار خود

غم عشقت نمیگویم بمردم ساده لوحی بین

که پنهان میکنم از خلق راز آشکار خود

نگویم وعده ی وصل تو با خود تا سپارم جان

که ترسم روز محشر نیز باشم شرمسار خود

به حسرت مردم و آذر ندیدم روی یار خود

کنون مانده است کار من که او کرده است کار خود