شمارهٔ ۹۷

بربست محمل ماه من از تن توانم می رود

غافل مباش ای همنشین از من که جانم می رود

از من نهان دل رفت و من جایی گمانم می رود

کآرم گر از دل بر زبان دانم که جانم می رود

دردا که تا از انجمن رفتی برون چون جان ز تن

خوش کرده ای یک جای و من صد جا گمانم می رود

باشد کز آن خلوت سرا بینی روان روزی مرا

گویی که این مسکین چرا از آستانم می رود

از ننگ زاغ و جور خس کنج قفس دارد هوس

گر بلبلی سوی قفس از آشیانم می رود

خلقی ز بیم خوی او بربسته رخت از کوی او

من کاش بینم روی او تا کاروانم می رود

سوی چمن زان رفته من کاو را ببینم نه سمن

اکنون چه مانم کز چمن سرو روانم می رود

از غیرتم خون شد درون چون بشنوم از غیر چون

نامی که می غلتم به خون چون بر زبانم می رود

لب های آن شیرین پسر دارد لبم از بوسه تر

چون می برم نام شکر آب از دهانم می رود

آذر پی صید من آن سر حلقه صیدافگنان

چون آورد بر کف عنان از کف عنانم می رود