شمارهٔ ۱۱۴

از اسیران خود آن شه بی خبر بگذشت حیف

بی خبر از دادخواهان دادگر بگذشت حیف

غافل آمد یار و غافل از نظر بگذشت حیف

بی خبر آمد خوش اما بی خبر بگذشت حیف

شب بر آن در خفتم و غیرم به خلوت ره نداد

بر من امشب هم چو شب های دگر بگذشت حیف

از دعاهای سحر گفتم علاج غم کنم

سر به زانوی غمم ماند و سحر بگذشت حیف

از زبانم یک سخن نشنیده قاصد رفت آه

نامه بر کف ماند و مرغ نامه بر بگذشت حیف

طلعت مه دوش از آن مه طلعتم می داد یاد

صبح گشت و ماهم از بالای سر بگذشت حیف

بر سر راهش نشستم تا به حسرت بینمش

آمد و تند از من حسرت نگر بگذشت حیف

از درت صدره گذشتم از درون یک کس نگفت

کآذر بیچاره از بیرون در بگذشت حیف