شمارهٔ ۱۱۹

منت جفا ز وفا برگزیده آمده ام

تو را گمان که وفایت شنیده آمده ام

مرا چه بیم ز کشتن دهی که من خود را

بر آستانه تو کشته دیده آمده ام

ز دست من چه کشی دامن این همان دست است

که من ز دامن خوبان کشیده آمده ام

در قفس به رخ من مبند آن مرغم

که فصل گل ز گلستان پریده آمده ام

مرا به گوشه چشمی نمی نوازی و من

ز جلوه گاه غزالان رمیده آمده ام

به لب نمی رسدت خنده بر من این ظلم است

که جان ز شوق تو بر لب رسیده آمده ام

مپوش چاک گریبان ز من که من همه جا

به این امید گریبان دریده آمده ام

شنیده ام ز ستم کشته ای تو آذر را

ز اضطراب دلم آرمیده آمده ام