شمارهٔ ۱۲۵

شد عمر و ز ایام دل شاد ندیدم

روزی که از آن روز کنم یاد ندیدم

یک صید بمحرومی من نیست که ناکام

در کنج قفس مردم و صیاد ندیدم

سرتاسر این بادیه را گشتم و یک صید

از دام غم عشق تو آزاد ندیدم

جز روی تو کز آه برافروخت شب وصل

شمعی که فروزان شود از باد ندیدم

خسرو ز جهان میشد و میگفت که سودی

جز قتل خود از کشتن فرهاد ندیدم

فریاد که تا کشور حسن تو شد آباد

یک دل که توان گفتنش آباد ندیدم

آذر همه ی عمر بشاگردی مشتاق

شادم که به استادیش استاد ندیدم