شمارهٔ ۱۴۵
آذر بیگدلیجان میدهد جان آن لعل خندان
دل میبرد دل آن عقد دندان
خوش آنکه گریم چون ابرو بینم
آن غنچه لب را زان گریه خندان
چون در برآرم او را گذارم
لب بر لب او چون ارجمندان
هم من به دندان گیرم لب او
هم او لب من گیرد به دندان
جان میدهد جان آن لعل خندان
دل میبرد دل آن عقد دندان
خوش آنکه گریم چون ابرو بینم
آن غنچه لب را زان گریه خندان
چون در برآرم او را گذارم
لب بر لب او چون ارجمندان
هم من به دندان گیرم لب او
هم او لب من گیرد به دندان