شمارهٔ ۱۴۶

دی رشته ای به گردنم آن شاه مهوشان

افگند و برد چون سگم از پی کشان کشان

حسرت برد رقیب به وصلم خدای را

یک جرعه زان میم که چشاندی به وی چشان

راهم به دیر و کعبه فتاد و نیافتم

جز دل ز جای دیگر از آن بی نشان نشان

غلتان به خاک و خون من و آن سرو خوش خرام

رقصان میان لاله و گل است مست و سرخوشان

آذر در آستان وفا جان فشان و یار

از وی به ناز می گذرد آستین فشان