شمارهٔ ۱۴۹

تو خسروی و من سگت ای شاه خسروان

هر جا روی تو آیمت از پی دوان دوان

شب تار و راهزن بکمین راه پرخطر

غافل ز کاروان مشو ای میر کاروان

افراسیاب عقل گریزد بغار عجز

در کشوری که رستم عشق است پهلوان

با رشک غیر پای وفایم ز کوی تو

رفتن نمیگذارد و ماندن نمیتوان

من باغبان پیرم و از جوی چشم من

خورد آب باغ حسن تو ای نازنین جوان

از قد و خط و چشم و تن و رخ تو را بود

سرو و بنفشه نرگس و نسرین و ارغوان

ای سرو خوشخرام بهر سو روان شوی

سیل سرشک آذرت آید ز پی روان