شمارهٔ ۱۵۵

فزود هر نفسم عشق کز خط شبگون

فزود روزبروز آن جمال روز افزون

چو نیست تاب فراقم مرو که گر بروی

ز اشک من همه چا پای مینهی در خون

بحیرتم ز دل تنگ خود که هر که نشست

در آن خرابه از آنجا نمیرود بیرون

کسی که نیست ز یارش جدا چه میداند

که از جدایی لیلی چه میکشد مجنون

فغان که نیست مرا بیشتر ز یکدل و تو

بیک نگاه بری از هزار دل افزون