شمارهٔ ۱۶۷

نمیکنم گله اما ز بیوفایی تو

بآن رسیده که آسان شود جدایی تو

خدای داند و آن کز تو شد چو من نومید

که اعتماد نشاید بر آشنایی تو

ز خلف وعده برندی چو من برآری نام

اگر چه شهره ی شهر است پارسایی تو

غمم فزود ز عذر تغافل تو دریغ

که شد شکسته ترم دل ز مومیایی تو

ره خرابه ام از دیگران مپرس و بیا

که میکند دل گمگشته رهنمایی تو

صبا بگو به صباحی که از نوای هزار

هزار بار مرا به سخن سرایی تو

ولی ز زلف عروسان طبع آذر نیز

دمد عبیر چو بیند گرهگشایی تو