شمارهٔ ۱۹۷

بر آستان مگرم پاسبان بگردانی

که راه غیر از آن آستان بگردانی

ز گلبنی که گلش دیده باشی ای بلبل

خزان چو شد ستم است آشیان بگردانی

سزای کشتنم این بس بود که نعش مرا

پس از وفات بر آن آستان بگردانی

ز من بغیر مگر آن سخن که چون افتد

بمن نگاه تو باید زبان بگردانی

مکن ز بزم برونم وگر کنی چه شود

مرا بگرد سر پاسبان بگردانی

بداغ عشق تو شادم که کس نمیخردم

گرم بشهر پی امتحان بگردانی

روا مدار به آذر جفا چو نتوان ی

که راه ناله ی او ز آسمان بگردانی