شمارهٔ ۱۱

گفت خود قابلی بحمدالله

که زند حسن هرکه بینی راه

عشق شاه و گدا نمی داند

مرد و زن را جدا نمی داند

چه کنم کز درازی چادر

که به طفلیش دیدم از مادر

کوتهی قبا فتاد خوشم

جز ازین ذوق دل مباد خوشم

دگر از چین معجر زرباف

که به سر بست خواهرم به زفاف

در سر افتاد عشق کج کلهان

که به ملک دلند پادشهان

کوته آمد کمند زلف بلند

مرغ دل را به دام خط افگند

از خط عنبرین و روی چو ماه

چون رود دل ز کف مرا چه گناه

عاشقی خود به اختیار دل است