رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۸۶

ای دل ز غبار تن اگر پاک شوی تو روح مقدسی بر افلاک شوی عرش است نشیمن تو شرمت بادا کآیی و مقیم خطه خاک شوی

رباعی شمارهٔ ۱۸۷

تا خاص خدای را تو از جان نشوی بر مرکب عشق مرد میدان نشوی شیران جهان پیش تو روبه باشند گر تو سگ نفس را به فرمان نشوی

رباعی شمارهٔ ۱۸۸

ای لطف تو دستگیر هر خود رایی وی عفو تو پرده پوش هر رسوایی بخشای بر آن بنده که اندر همه عمر جز درگه تو هیچ ندارد جایی

رباعی شمارهٔ ۱۸۹

تا دیده دل ز دیده ها نگشایی هرگز ندهند دیده ها بینایی امروز از این شراب جامی در کش مسکین تو که در امید پس فردایی

رباعی شمارهٔ ۱۹