شمارهٔ ۱ - بهشت خدا
امشو در بهشت خدا وٰایه پندریٖ ماهر عرس منن شو آرایه پندری او زهره گه مگی خطری ماه ره مخه واز موشتری به زهره خطر خوایه پندری ماه تموم یوسف و زهره کنج ابر از پوشت پرده چشم زلیخایه پن
۹ شعر از ملکالشعرا بهار
امشو در بهشت خدا وٰایه پندریٖ ماهر عرس منن شو آرایه پندری او زهره گه مگی خطری ماه ره مخه واز موشتری به زهره خطر خوایه پندری ماه تموم یوسف و زهره کنج ابر از پوشت پرده چشم زلیخایه پن
یقین درم اثر امشو به های های مو نیست که یار مسته و گوشش به گریه های مو نیست خدا خدا چه ثمر ای موذنا کامشو خدا خدای شمایه خدا خدای مو نیست نمود خو نمه پامال و خونبهامه نداد زدم چو ب
گفتی که ممیر وخته مو لبیکمه گفتم هی هی به خدا خوب تو گفتی مو شنفتم ای شیر نر عشق تقلای مو پوچه ای بوده مقدر که به چنگال تو بفتم تا زور دری تیز بزن بازوی صیاد مو کفتر جون سختم و آسو
روی ماهت ر ببین تا عشقم باور کنی رنگ زردم ر ببین تا جورت کمتر کنی نیصب شو وخت که بوی زلفهات ر مشنوم گر ببینی روز مور خاک سیا ور سر کنی زلف کر نیلیر ازی بیشتر مزن قیچی که واز مثل پی
زلفای قجری ر درهم و بشکسته مکن واز درهای سلامت ر به روم بسته مکن واز گر ما ر مخی ها نمخی نه دو کلیمه این بار مو ر مثل همه بار خسته مکن واز یار اینجیه ا مشو مخن آوازه موذن تام خادم
مو مخام خوذم بزو چشمه نوشت بزنم لبام غنچه کنم شرق تو گوشت بزنم دل تو سنگ بیا دلت بدست مو بده تا بمغز رقیب خرده فروشت بزنم
ای بهار طور نمیری که بگن شکرکه مرد گور بگورکه ز دستش بعذاب عالم بود خوب آدم بمیره طورکه مخلوق بگن ایها الناس کیک ه مرد عجب آدم بود
بالای نقره زلف سیارکله پا مکن ای نازنین بشهر شلق شوربپا مکن مثل همه بما مکنی ابروت تروش ایکار ر با همه بکن اما بما مکن خون کزد چشمای تو دلم ر وحیا نکرد یکبار بذش بگو مکن ای بی حیا
روی تو دیدم ز عمر دست کشیدم چشم مو کاش کور مرفت که تور نمدیدم ای بچه آهوی چین بروکه مو امروز هرچه دویدم ردت بذت نرسیدم ابرو و چشمای تو چار آس و تو شاهی دست خلی چار آس جورته دیدم