شمارهٔ ۷ - اندرز به شاه

پادشها چشم خرد باز کن

فکر سرانجام در آغاز کن

بازگشا دیده بیدار خویش

تا نگری عاقبت کار خویش

مملکت ایران بر باد رفت

بس که بر او کینه و بیداد رفت

چون تو ندانی صفت داوری

خصم درآید به میانجیگری

می شود از خصم تبه کار تو

ثروت ما کاهد و مقدار تو

پادشها یکسره بد می کنی

خود نه به ما بلکه به خود می کنی

پادشها خوی تو دلبند نیست

جان رعیت ز تو خرسند نیست

وای به شاهی که رعیت کش است

حال خوش ملت ازو ناخوش است