بخش ۱۲ - حکایت دیوانه‌ای که سنگ به چاه اندخت

کرد دیوانه ای به چاه نگاه

عکس خود را بدید در ته چاه

سنگی افتاده بد به راه اندر

هشت آن سنگ را به چاه اندر

مردم شهر رنج ها بردند

تا که آن سنگ را برآوردند

تویی آن سنگ اوفتاده به چاه

عاقلان در تو می کنند نگاه

وقت بسیار کرد باید صرف

تا برونت کشید از آن چه ژرف

پدرت فتنه بود و مادر شر

نیک مانی به مادر و به پدر

هر که زی مردمان وجیه بود

زی تو پتیاره و کریه بود

وان که نزد تو آبرو دارد

دست پیش کسان به رو دارد

وه چه خوش گفت اوستاد طریق

زاد سرو حدیقه تحقیق

کآدمی چون بداشت دست از صیت

هر چه خواهی بکن که فاصنع شیت