فقرۀ ۹۳
ملکالشعرا بهارتند هلک گوی عصبانی و دیوانه وار مباش چه تند هلک گوی مردم چنان چون آتش است که اندر بیشه افتد و همه مرغ و ماهی بسوزد و هم خرفستر سوزد
مشو در سخن تند و زنجیر خای
که تندی درخشیست خرمن گرای
بود آتش تیز گفتار تیز
که در بیشه چیزی نماند به نیز
بسوزد تر و خشک ونزدیک ودور
چه مرغ و چه ماهی چه مار و چه مور
