مژده ای دل هان که ما را مژده جان آمده ست
وز نسیم صبح بوی زلف جانان آمده ست
تن مزن ای دل بزن دستی و جان را برفشان
زانکه این خوش مژده در دل از ره جان آمده ست
نیم شبخیزان دولت جوی را اندر مشام
بوی اقبال از دم صبح درفشان آمده ست
چشم روشن گشته اند الحق عزیزان جهان
زین نسیم خوش که از یوسف به کنعان آمده ست
از ندای ابشروا گویان به پیروز اختری
زخمها در زخم این پیروزه پنگان آمده ست
وز فغان بانگ گردون بر صلای جان فشان
عیسی اندر حجره گردون به افغان آمده ست
لب چو جام پر شکر خندست عالم را از آنک
خاتم گم گشته با دست سلیمان آمده ست
این سعادت بین که مهد کبریای احمدی
پیش بو ایوب انصاری به مهمان آمده ست
آیت انی انا الله دان که از طور جلال
سوی گوش محرم موسی عمران آمده ست
هین که باز از بهر دفع فتنه افراسیاب
روستم بر پشت رخش از زاولستان آمده ست
از کبوتر خانه های مرغ عرش نامه بر
این بشارت نامه در پر بسته پنهان آمده ست
یارب این سورست یا صور دوم کز یک دمش
رفتگان را قوت جان در تن آسان آمده ست
آسمان جان بر طبق بنهاده یعنی آفتاب
زین طرب در خاک همچون سایه گردان آمده ست
این همه رمز و اشارت هیچ می دانی که چیست
یا چه فیض است این که از انجم در ارکان آمده ست
شاه مغرب را که در مشرق امان از عدل اوست
شهریاری در وجود از لطف یزدان آمده ست
کرد سعدان فلک در طالع خوبش قران
لاجرم صاحب قران از فر سعدان آمده ست
چرخ یکتا کرده بد دل بر امید دایگیش
بر سر گهواره خاکی دو تا زان آمده ست
او ز سه شاه از اتابک در جهانداری و قدر
همچو زال از سام و چون سام از نریمان آمده ست
پرتو از خورشید و نور از ماه و باران از سحاب
گل ز گلبن در ز دریا گوهر از کان آمده ست
شیر پستان آب حیوان گشت و او خضر دوم
شیر بین کاب حیاتش شیر پستان آمده ست
از خم مهدش خم ایوان کسری رشگ برد
کین خم اندر قدر به زان شکل ایوان آمده ست
ملک ایران با فلک پهلو باید بی خلاف
زین خلف کاکنون ز پشت شاه ایران آمده ست
چون پدر شاهست و عم سلطان و جد سلطان نشان
شاید او سلطان نشان و شاه سلطان آمده ست
همچو عیسی وقت طفلی شد طفیل قدر او
از جلالت هرچه آن در حد امکان آمده ست
شاه محمود محمد خواندش گردون از آنک
همچو محمود از سر تیغ آتش افشان آمده ست
ای جهانبخشی که هر دم تحفه ایام تو
فتح دیگرگون و اقبال دگرسان آمده ست
کشت خشک مکرمت را اندرین آخر زمان
فیض انعام تو در خور تر ز باران آمده ست
در صف مردی لوای نصرت آرای ترا
سورت نصر من الله جمله درشان آمده ست
آنچنان در خون خصمت شد جهان کز بهر او
غنچه در بستان چو خون آلوده پیکان آمده ست
چون تو بر یکران خود جولان نمایی در مصاف
در حمل خورشید پنداری خرامان آمده ست
اسب همت را عنان ار تنگ گیری تو رواست
زانک پیش تو جهان بس تنگ میدان آمده ست
کارساز عالمی امروز در دوران تست
خوشتر از خوش هرچه آن در تحت دوران آمده ست
تیغ یک زخمت که او را هست دندان در شکم
خصم را الحق حریف آب دندان آمده ست
دولتت در پای در بخش است وز دوران چرخ
او به پایان آید از دریا به پایان آمده ست
گر سکندر خوانمت حق با منست از بهر آنک
تیغ تو سدی میان کفر و ایمان آمده ست
مؤمن از تست ایمن و ترساست ترسان لاجرم
در حریم ترس تو ترسا مسلمان آمده ست
همتت جایی رسید ای شاه کاندر جنب او
نه فلک با طول و عرضش ده یک آن آمده ست
دوش با دل گفتم این شهزاده از روی خرد
چون پدر فرمانده ایران و توران آمده ست
دل مرا گفت این قدر می دان که از قرآن مجد
لفظ انی جاعل در شأن ایشان آمده ست
عدل کسری ظلم حجاج است در عهد تو زانک
پیش عدلت عدل کسری عین عدوان آمده ست
آسمان عمر پیما از نهیب تیغ تو
با تو از بهر امان در عهد و پیمان آمده ست
چون کف راد است گر کان رفته شد گو رفته باش
خاک بر سر شعر را جایی که قرآن آمده ست
تا کند هنگام بزمت پیش تو بازیگری
ماه مار افسا و گردون کاسه گردان آمده ست
حافظ ملک عراقی و اتابک تاج بخش
قتلغ اینانج از پی ملک خراسان آمده ست
شاد باش ای شیر شیرآشام و طفل روزبه
کاسمان با فر او طفل دبستان آمده ست
مردم چشم است و چشم عالمی روشن بدوست
لاجرم با چشمه خورشید یکسان آمده ست
او هنوز اندر میان مهد و خیل جاه او
برتر از ایوان چرخ و اوج کیوان آمده ست
ای بسا رخنه که از میلاد عمر افزای او
در لوای ایلک و قدر قدر خان آمده ست
هست در بستان دولت سدره و طوبی ملک
گرچه باغ روح را چون شاخ ریحان آمده ست
