شمارهٔ ۴
می صافی بیار ای بت که صافی است جهان از ماه تا آن جا که ماهی است چو از کاخ آمدی بیرون به صحرا کجا چشم افکنی دیبای شاهی است بیا تا می خوریم و شاد باشیم که هنگام می و روز مناهی است
ابو منصور محمد بن احمد بلخی (زاده شده پس از ۳۲۰ هجری قمری، درگذشته میان ۳۶۷ تا ۳۶۹ هجری قمری) با تخلص دقیقی از نخستین کسانی بود که پیش از فردوسی تلاش کرد داستانهای ملی ایران را به شعر درآورد و از پیشگامان حماسهسرایی به زبان فارسی است. دقیقی با دربار شاهان سامانی در پیوند بود و به تشویق نوح دوم سامانی به نظم درآوردن شاهنامه ابومنصوری را آغاز کرد. اما پیش از آنکه آن را به پایان برساند، به دست غلام خود کشته شد. فردوسی در شاهنامهٔ خود داستان زندگی دقیقی را به کوتاهی نقل کرده و هزار (۱۰۰۰) بیتی که دقیقی سروده را هم در گشتاسپنامه گنجانده و بدینگونه از ازدسترفتن آنها جلوگیری کرده است.
می صافی بیار ای بت که صافی است جهان از ماه تا آن جا که ماهی است چو از کاخ آمدی بیرون به صحرا کجا چشم افکنی دیبای شاهی است بیا تا می خوریم و شاد باشیم که هنگام می و روز مناهی است
چرخ گردان نهاده دارد گوش تا ملک مر ورا چه فرماید زحل از هیبتش نمی داند که فلک را چگونه پیماید صورت خشمش ار ز هیبت خویش ذره ای را به دهر بنماید خاک دریا شود بسوزد آب بفسرد نار و برق...